Huis en haard verlaten.

De laatste maanden horen wij er niet veel meer van.  Doch de oorlog in Syrie gaat nog gewoon door via verschillende kanalen hoor ik dat er nog hevig gevochten wordt dat er nog dagelijks slachtoffer vallen. Toch op het nieuws is het stil over de strijdt die nog steeds heerst in het land.

Terwijl ik van de week een prachtig filmpje kreeg toegestuurd hoe mooi Damascus is/ was voor men vertrok. Als je naar de beelden kijkt kan ik me voorstellen dat mensen uit Syrie het land missen zoals het was voor er allerlei landen oorlog gingen voeren over hun geliefde land.

Door de verhalen van mensen uit Syrie weet ik ondertussen iets over het land en de cultuur. Veel mensen hebben een idee dat vluchtelingen mensen zijn die niks hadden en hun geluk zoeken in een ander land. Maar wat zou jij doen als je stad gebombardeerd wordt je vlucht dan toch ook weg. Eerst naar een andere plaats maar de aanvallen en de dreiging bleven doorgaan.

Tijd om bij elkaar te gaan zitten als gezin en te kijken hoe je ze het beste in veiligheid brengt. Er worden keuzes gemaakt zeker na de verhalen die je hoort van vrienden en familie, die het land al ontvlucht hebben. Daarop werd er vaak besloten dat er één iemand van het gezin het gaat proberen. Dit vanwege het geld want smokkelaar vragen zulke enorme bedragen maar ook vanwege de overtocht vanuit Libie of Turkije die niet echt veilig is.

Tussen januari en begin november 2015 overleefden 3495 mensen de overtocht niet. Het jaar daarvoor 2014 kwamen in dezelfde periode 3162 migranten om het leven. Tot november 2016  zijn 4220 mensen om het leven gekomen door verdrinking en uitputting.  Dan is het niet raar dat de sterkste uit het gezin een man de overtocht gaat wagen.  Als ze dan in Nederland aankomen zijn ze uitgeput maar missen hun gezin dat ze achter moesten laten in oorlogs gebied er was een keuze gemaakt maar emotioneel denk je er natuurlijk heel anders over.

Dan komt de dag aan dat je vertrekt, afscheid gaat nemen van je kinderen, vrouw, je vrienden en familie die achterblijven en natuurlijk het land waar je van houdt. De tocht begint niet geheel zonder gevaren en via Turkije neem jij de boot naar Griekenland, vandaar begint de bare tocht door vele landen, soms door bossen met wolven die niet echt blij zijn dat jij hun bos betreedt, groepen mensen die je bedreigen en het geld dat je bij je hebt en je papieren proberen af te pakken. Doch die papieren heb jij nodig in het land waar je heen gaat. Sommige mensen lukt het niet om veroveraars te overtuigen of aan te kunnen. Het lijkt het veilige Europa maar vele landen zorgen bendes voor geweld en afpersingen. Af en toe denk je ook is dit het veilige Europa.

Na weken ben je dan eindelijk aangekomen in Nederland waar je je moet melden in Ter Apel. Altijd vraag ik mij af bijzonder dat immigranten deze plaats kennen. Terwijl menig Nederlander echt niet weet waar die plaats ligt. Zelf ben ik er dichtbij geboren en weet dat iedere vluchtelingen mijn geboorteplaats kent. Na wat dagen daar te zijn geweest wordt je overgeplaats naar een andere AZC en nog een keer en nog een keer. Sommige mensen worden in een korte tijd wel 10 keer verplaatst. Wachtend op het intervieuw van de IND.

De gespreken met de IND komen, de wachttijd is lang in 2015, veel langer dan de jaren er voor. Na ongeveer 10 maanden krijg je je gesprek en vervolgens krijg je het verlossende woord dat je mag blijven. In die tijd leeft je vrouw met je kinderen in Aleppo, Homs, Damascus en andere plaatsen waar het geweld nog steeds aan de gang is. Jou vrouw zit met de kinderen in Aleppo. In die tijd is er in Aleppo bijna geen eten meer en wat er is is bijna onbetaalbaar, het ziekenhuis personeel verlaat de plaats en vertrekt, de chirurgen vertrekken naar Saoedi Arabie. Waardoor je zoon die gewond is geraakt bij een bombardement niet behandeld kan worden aan zijn littekens die op zijn arm en been zitten. Je krijgt te horen dat je asiel krijgt in Nederland, je wil graag dat je vrouw en kinderen hier ook naar toe komen. Je gaat de procedure weer in voor gezinshereniging je bent niet de enige werderom en het wachten duurt lang. De nachten vervullen zich met angst, verlangen naar je gezin en je laat de moed regelmatig zakken. Hoe lang duurt het nog. Waarom hoor ik niks. Moet ik weer mijn papieren opsturen die hebben ze toch allang gezien. Soms heb je geen contact met je vrouw omdat de verbinding niet werkt. Je mobiele telefoon is je life line gworden met je dierbaren. Als je weer aan de bali staat om vragen te stellen krijg je regelmatig hetzelfde antwoordt, je moet nog wachten, wachten en nog eens wachten.

Er is al meer dan een jaar voorbij en je krijgt spijt dat je alleen bent gegaan, je had beter kunnen blijven dan maar sterven met je gezin, je wil terug je houdt het niet langer uit. Als ik aan je vraag hoe gaat het zeg je : ‘het gaat goed’ Ik kijk in je ogen en die zeggen me heel iets anders. Dus pak je hand en zeg ‘echt’? Dan springen de tranen in je ogen en zegt met een bibberende stem ‘nee, niet echt’. We praten even hoe het met je gaat en hoe je de dagen doorbrengt, je slaapt slecht en eet ook niet echt veel, snachts sta je koffie te maken in de keuken en je bent ook niet de enige die dat doet. We spreken af dat we iedere week even samen praten en een kop koffie drinken. Ik maak me ongerust over je.

Dan na één jaar en 7 maanden krijg je het verlossende woord je familie mag komen. Ze moeten zich melden bij de Nederlandse Ambasade in Beiroet in Libanon. Jij bent blij en hoopt dat de reis naar Beiroet goed verloopt. Vanaf Aleppo moeten ze namelijk het hele land door met vele gevaren van dien. Het gaat goed en ze komen naar Nederland,   de tickets moet je zelf betalen als je geen geld hebt moet je sparen van de 50 euro etens geld dat je krijgt iedere week. Het lukt en paar weken later sta je  op Schiphol ongeduldig te wachten als het vliegtuig gelandt is. Je wacht en wacht, minuten lijken uren te duren. De deur op Schiphol gaat steeds open en weer zijn ze het niet. Jij kijkt op de klok, dan weer op je telefoon, dan weer naar de schuifdeur en dan eindelijk zijn ze daar. Wat een ontlading, wat een blijdschap, wat een liefde en wat een geluk. Tranen vloeien, kinderen zo blij om jou weer te zien, ze laten je niet los, bijna 2 jaar later is het, je kinderen zien er aardig uit, je vrouw ook al heeft ze vele kilo’s verloren de afgelopen tijd vanwege gebrek aan eten en van de stress. Dan mogen jullie  achtenveertig uur samen zijn en dan worden jullie weer voor drie dagen gescheiden omdat je familie zich moet melden in Veenhuizen voor medische en andere controles. Jij mag niet mee. Deze drie dagen zijn ondraagbaar, je bent zo dichtbij je familie maar je mag niet bij ze zijn. Voor mij klinkt het als niet humaan.

Dan is het  eindelijk zover  jullie zijn samen in het AZC waar je weer moet wachten. Maar nu is het wachten draagzaam. Ik zie dat je vrolijk bent, je loopt constant met een glimlach op je gezicht, je krijgt wat meer rust in je lijf.

Jullie zijn nu allemaal veilig hier.

 

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Back again

Wauw, iets meer dan één jaar geleden schreef ik mijn laatste blog.
Had ik niks te vertellen?
Was er niks wat ik meemaakte?

O ja, dat zeker wel maar de verhalen werden op mijn facebook gezet.
Nu is het weer tijd om hier te schrijven.
Want:
Als moeder zijn er altijd dingen te schrijven over mijn volwassen kinderen, waar mensen wat aan hebben.
Als coach kom ik vele dingen tegen waardoor ik ander kan inspireren of helpen.
Als overlever van trauma’s is er altijd wat te delen of een boodschap mee te geven.
Als vrijwilliger voor vluchtelingen in Griekenland en Nederland zijn er altijd verhalen die verteld dienen te worden, zodat hun niet vergeten worden.
Verder heb ik een bucket list die ik graag met jullie deel als ik ze te uitvoer breng.

Genoeg om te vertellen, te delen en om jou als lezer te inspireren.

Dus vanaf morgen deel ik weer blogs weer via wordpress.

Wil je ze lezen?
Volg me dan hier.
Op Facebook, Linkedin of twitter.

Verhalen die verteld dienen te worden.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Jij, bent het belangrijkste.

Wat is de reden dat jij twijfelt?
Twijfelt aan jezelf?
Is het omdat iemand je zegt dat je niet goed genoeg bent?
Heb je een slecht zelfbeeld ?

Het leven bestaat uit twijfel.
Je doet je misschien anders voor dan je bent.
Wij leven in een wereld waar het presteren belangrijk is.
Wijsheid uit boeken is belangrijk.
Diploma’s
Minimaal hbo of universiteit.

Pas geleden was ik op een bijeenkomst en hoorde regelmatig.
“ Ja, maar die zijn hoogopgeleid”.
“Ja, die hebben gestudeerd”.
Bijzonder dat sommige mensen dat zo benadrukken.
Wist je dat er vele miljonairs in Nederland en over de wereld zijn die hun gevoel volgde.
Hun passie en hart.

Ze deden waar ze zin in hadden.
Wat zij dachten dat goed was voor hun.
Daarmee veroverde zij Nederland en eventueel de wereld.
Ieder mens is uniek.
Ieder mens heeft een gave.
Als zij die gave ontdekken kunnen zij bloeien en groeien.

Doen waar je hart ligt en met volle overgave.
Laat je al miljonair voelen en misschien ook worden.
Je hoeft dan niet te twijfelen aan jezelf.
Jij bent namelijk goed zoals je bent.
Wat je ook doet en wat je ook geleerd hebt.

Boeken zijn wijsheden en onderzoeken van anderen die hun passie volgende.
De wereld draait door.
De mensheid en de situaties veranderen.
Het verleden is geweest en laat je zien dat het anders kan of soms juist zo het beste is.
Maar vooral is het een levensles.

Wat is een land zonder timmermannen, metselaars, tuinders, boeren, kunstenaars, schrijvers, moeders, winkelpersoneel enz. enz.
Iedereen heeft zijn eigen gave, zijn eigen drive om iets te doen.
Dus laat iedereen in zijn waarde en begin bij jezelf.
Jij bent namelijk goed zoals je bent NU.

Dus leer wat je wil leren.
Geef wat je wil geven aan de wereld.
Maar blijf vooral jezelf.
Creëer je eigen mooie leven vanuit je hart.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

EGO IS ME

Vaak hoor je de term “jeetje wat heeft die een ego”.
Of “wat is die egoïstisch”.

Zeg liever hallo ego van mij,
Want jouw ego ben jezelf.
Het is het kleine stemmetje dat je er aan helpt herinneren,
dat je goed zorgt voor jezelf.

Koester je ego.
Voor als je, af en toe over je eigen grenzen heen stap.
Jouw ego komt in opstand als er iets niet fijn is.
Jij hebt dan een raar gevoel of voelt je verdrietig.

Omhels jouw ego.
Voor als die zegt en nu ga je het toch echt doen.
Terwijl jouw hoofd, oren nog wel eens twijfelen.
Omdat één ander dat vast raar vindt of onverstandig.

Huil jij soms om jouw ego?
Omdat je dan niet geluisterd hebt.
Doe je dan eigenlijk iets wat je niet wilde doen?.
Omdat jij niet een ander verdrietig wil maken.

Dus mooie lieve zelf.
Jij prachtige ego.
Wees blij dat je ego er is .
Als je goed voor jezelf zorgt .
Het beste voor jezelf over hebt.
Dan ben je daardoor ook goed voor een ander.

Dus mensen als je even egocentrisch bent,
dan weten jullie het jouw tijd is.
Wacht liever niet tot je oud bent,
met de dingen die jij wilt doen.
Doe ze liever NU.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Zo fijn om daar te zijn.

Vele weten al dat ik in April 2016 in Idomonie was (voor degene die het niet weten, die weten het nu 😉 ), bij de grens van Macedonie. Daar was ik als vrijwilliger vluchtelingen helpen die daar gestrand waren door de deal die de EU sloot met Turkijke. De grens was dicht en bleef dicht. Waardoor er 17.000 mensen in tentjes daar zaten te wachten op wat er komen gaat. Terug gaan is geen optie, voor velen is het geld op,dat hadden uitgegeven aan de smokkelaars.

In een van die kampen dichtbij het een hotel genaamd Hara ontmoette ik Ali (ik noemde hem de oude man in mijn verhalen die ik op facebook schreef). Hij is man van 68 jaar en zat/zit daar alleen. Tijdens onze gesprekken kwam ik er achter dat zijn vrouw, zoon en dochter in Nederland waren.
Ali gaf mij zijn vrouw haar naam en telefoonnummer, ik zei: “als ik in Nederland ben zoek ik je vrouw, dochter en zoon op”.

Bij thuiskomst ben ik contact met hun gaan leggen en maakten we een afspraak, ik ging ze bezoeken in het AZC in Dronten. Het was een bijzondere mooie, liefdevolle en fijne eerste ontmoeting. Ik had een grote foto van Ali meegenomen. De dochter vertelde dat ze een vriend had die ook al in Nederland was. We hebben samen gepraat over hun vluchtverhaal, over Syrie, hun vader en wat zij allemaal deden voor ze het land vertrokken.
De moeder was onderwijzeres en de beide kinderen studeerde op de universiteit. Er zijn ook andere zussen en een broer. Die verspreidt zijn over verschillende landen. Alleen Ali is alleen en kan niet verder omdat de grens dicht is.

Nu zit hij in een kamp van de regering, maar de omstandigheden zijn verschrikkelijk, hij is niet de enige die mij dat laat weten er zijn meerdere families waar ik nog contact mee heb, ik probeer met instanties die er werkzaam zijn hun te laten opzoeken en ze met elkaar in contact te brengen. Meer kan ik momenteel niet, omdat mij de middelen ontbreken.
Ondanks dat ik er verdrietig van word en zoveel meer zou willen doen voor hun. (dus als je tips hebt laat het me weten).

Toch ben je waarschijnlijk aan dit stuk begonnen te lezen, omdat je mijn bericht van gisteren op facebook had gezien en graag wil weten wat ik gisteren ging doen in mijn jurk, hakken en haar in de plooi.

Mijn reis ging naar Papendrecht onder de rook van Rotterdam. Daar had ik een feest. Voor mij en degene die het georganiseerd hadden een bijzonder feest.
Ik was namelijk uitgenodigd door de dochter van Ali omdat zij ging trouwen.
Toen ze mij vroeg zei ik natuurlijk gelijk ja. Vond het zo bijzonder dat ze mij uitnodigde, dat ik haar vader ontmoet in bizare omstandigheden en dat ik vervolgens in contact kom met hun en daar een speciale band ontstaat die het gevolg heeft dat ik uitgenodigd word op de bruiloft van Ali zijn dochter terwijl hij er zelf niet bij kan zijn jammer genoeg. Wat zou hij trots geweest zijn op haar.
Syrisch bruiloften worden anders gevierd dan de Nederlandse bruiloften.
Hier vieren de mannen en vrouwen apart een feest. Ik kan niet anders zeggen dan dat het erg mooi was, gezellig, met veel dansen en muziek en vrolijkheid. Al was ik de enige Nederlands sprekende persoon merkte ik dat dans en blijdschap die de dag met zich mee bracht alle grenzen van mondelinge communicatie niet nodig heeft.
Ik realiseerde me hoe geweldig het was dat ik hier bij kon zijn. Dat ik degene was die haar vader het laatst had gezien.
Toen haar moeder binnen kwam samen met de bruid die bedekt was onder een mooie witte sluier, in een prachtige mooie jurk en onze ogen elkaar kruisten, zag ik hoe trots ze was op haar dochter, hoe dankbaar ze was voor mijn aanwezigheid en voelde ik dat Ali er gewoon bij was in spirit.

Na een paar uur gedanst, gepraat en gegeten te hebben hoorde we de mannen buiten aankomen, met zang en dans van hun kant. Ze lieten weten dat ze er waren. De bruid kreeg haar sluier weer over en vervolgens werd de bruidegom met zijn vader naar binnen gebracht.
Zij dansten samen met de familie er omheen.
Na een tijdje verliet de vader van de bruidegom de zaal wederom en bleef de bruidegom binnen, daar werden toen de foto’s gemaakt van het paar samen en werd er wederom gedanst en werd er taart gegeten door het bruidspaar. De schoonmoeder vertelde regelmatig allerlei spreuken en dat wordt dan met veel gejoel en geklap lijkt het bevestigd of aangemoedigd.

Rond tien uur is het tijd om het feest af te ronden, iedereen maakt zich klaar om naar buiten te gaan. Buiten worden ze nog gezegend samen met iedereen er om heen. Dan is het echt tijd om afscheid te nemen van de bruid en bruidengom. Zij worden door de familie begeleidt naar een hotel waar ze samen de nacht doorbrengen.

Aangezien de moeder en broer van de bruid naar Dronten moeten en er zo laat op de avond geen trein meer rijdt had ik voordien met ze afgesproken dat ik ze daar heen zou brengen. Dus ook ik mocht mee de bruid en bruidegom weg brengen naar hun hotel.
Dus in de eerste auto nam de bruid, bruidegom, en beide moeders plaats. Ik reed er achteraan met de schoonvader, oom, tante, broer van de bruid en een neef.
Bij aankomst maakte we nog wat groepsfoto.
Daarna was het tijd voor de bruid en bruidegom om te gaan en zwaaide wij ze uit.

Ik vervolgde mijn weg met de moeder van de bruid en broer naar Dronten. De moeder was ontroert, liet een traan, het is ook niet niks om je laatste dochter te zien trouwen, dat in een vreemd land waar je de taal niet van kent, de status nog niet hebt om te blijven en een man die je verschrikkelijk mist en die in Griekenland zit en weet dat je elkaar nog niet snel ziet omdat er nog zoveel geregeld moet worden voor zij gezinshereniging kan aanvragen.

Bij aankomst in het AZC te Dronten is het al voorbij middernacht er werd mij aangeboden om te blijven slapen, doch ik zei “nee lieverds ik ga gewoon naar huis”. Waarop zei zeiden “dan ga je eerst even wat ontspannen en gaan we koffie drinken wij willen niet dat jou wat gebeurd onderweg en het is nog vijftig minuten rijden naar huis”.

Dus zaten we even later aan de Syrische koffie met koek. Kwamen we in gesprek over vele dingen, werden er foto’s en filmpjes tevoorschijn gehaald. Om kwart over één stapte ik in mijn auto met een heerlijk gevoel van wat een prachtige dag en wat ben ik een gezegend mens.

Bij thuiskomst was de moeder ook nog wakker, kon ik haar zeggen dat ik veilig thuis was en ze bedanken voor de geweldige mooie bijzondere dag. Met het laatste tikken van mijn bericht, waarin ik melde jullie hebben een speciaal plekje in mijn hart en zag ik de hartjes van haar via het mijn telefoonscherm komen.
Het is ondertussen drie uur als ik in slaap val.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Jij en ik, hetzelfde doch ……..

Weg van de plek waar hun huis stond, hun school, hun werk.
Waarheen dat wisten ze eerst niet.
Tot in September 2015 vorig jaar Merkel zei;” kom maar u bent welkom”.
De tocht begon toen voor velen.
Lopend, per bus, of trein naar Turkije.
Daar aangekomen werd de gevaarlijke tocht per boot gemaakt naar de eilanden van Griekenland.
Om vervolgens voor veel geld (ong. €1500,00) een plekje te bemachtigen op een te kleine onveilige boot, waar je met te velen op moest gaan zitten.

Het wachten begon.
Tot je een berichtje kreeg op je telefoon dat het tijd was om te gaan.
Huilende kinderen, bange moeders en angstige vaders maakte de tocht hopende de overkant te halen.
Soms, was de zee wild,
Soms, rustig.
Soms, viel de motor uit.
Soms, ging de boot stuk.
Soms, ging de boot om.
Velen kunnen ons hun verhaal niet meer vertellen.

Dan begint het registreren.
De boot nemen naar het vaste land.
Dan de trein, bus of zelfs kilometers lopen.
Ze bereiken het voor hun heilige Oostenrijk, Duitsland, Denemarken, Nederland, Zweden en nog vele andere landen.
Doch Spanje en nog wat andere EU landen gaan ze niet heen of worden ze niet opgevangen.

Dan kan de EU het niet meer aan.
De hoeveelheid is te groot.
Opstanden ontstaan er.
Aanslagen in Frankrijk en België.
Niet door de vluchtelingen zij zijn namelijk net zo bang voor de IS als vele in ons land.
Maar door IS aanhangers die al lang in de omringende landen aanwezig waren.

Op gevangen in AZC met velen.
Wachtend op dat wat komen gaat.
De tijd van het wachten is lang, soms te lang.
Vele zijn vooruit gegaan om te kijken of het veilig is voor hun gezin de tocht naar de vrijheid en zonder angst voor oorlog.

Dan besluit,
Oostenrijk en Macedonië de grenzen te sluiten.
Dan besluit,
de EU het is genoeg.
Ze willen het anders aanpakken.

Tijdens mijn tien dagen in het kampen Idomeni, Hara en Eko.
Zag ik,
Mensen zoals jij en ik.
Kinderen zoals jouw kinderen, je kleinkinderen.
Net geboren baby’s, kinderen, ouders, jongeren en ouderen.
Wachtend op wat komen gaat.
Hoop is iets wat je in leven houdt.
Maar wat als de hoop langzaam uit je weg vloeit.
Omdat je je kinderen niet te eten kan geven.
Als je zelf geen toekomst meer ziet.
Dan is een vrijwilliger een strohalm.
Die kan net het verschil maken.
Niet alleen door te geven maar door er te zijn.
Je verhaal te horen, je een arm te geven.
Je het idee te geven dat je er toe doet.
Dat je een mens bent van vlees en bloed.
Dat je er mag zijn net als ieder ander.

Wat ik zag waren kleine dingen waar ze om vroegen.
Een pak melk, een paar schoenen voor hun kinderen.
Pak rijst, iets om mee te wassen, een broek of mesje om de tomaten te snijden.
Bij het uitdelen met #teambanana kwam ik iedere dag, 10 dagen bij dezelfde gezinnen langs.
Werd uitgenodigd voor de thee, de koffie, voor een praatje of kreeg een lunch.
Een van de dagen, had een man in de rij gestaan voor zijn ontbijt, bestaande uit: twee plakken brood, 1 ei en een kop thee.
Hij was blij mij te zien.
Verzocht mij even te gaan zitten en gaf mij de thee en 1 plak brood.
Ik zei “nee, dat is voor u” hij schudde, nee en gebaarde voor ons beide.
Met zijn handen maakte hij mij duidelijk dat ik veel liep en zware tassen tilde, het was even tijd voor mij om te gaan zitten, wat te eten en te drinken.

Hij deelde het brood en gaf mij te drinken.
Zomaar zonder mij te kennen.
Wij zaten samen even op het perron.
Met de voeten op de rails en genoten van de zon en dat stukje brood.
Hoe waardevol zijn dat soort momenten van samen zijn.
Elkaars taal niet verstaan.
Doch de taal van liefde voor de medemens, die spraken we samen.

Hoe kan de EU dit soort mensen maanden lang laten wachten.
Zij hadden de overtocht al gemaakt voor het verdrag er kwam.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Nederland ontwaakt.

Mooi weer in Nederland.

Het is een mooi dag weer in Nederland op 3 April, de temperatuur geeft aan 20 graden.
Zo in eens is de speeltuin voor mijn huis gevuld met heel veel kinderen en ouders.
Die je tijden niet meer hebt gezien.
De foto’s van honden die gezellig in het bos lopen met hun baasjes spatten van het facebook af.

De buurt ontwaakt.
Zo in eens zie ik mensen door de straat lopen die je voorheen alleen maar in hun auto voorbij zag racen.
Nederland op zijn best.
Bij de eerste zonnestraal maken ze weer contact met de buren, blijven ze zowaar staan voor een praatje. Ze komen weer uit hun huizen voor de buitenlucht.
De tuin wordt aangepakt.
De kussens uit de kisten gehaald sommige mensen eten weer buiten.

De buurt ontwaakt.
Je ziet zo ineens weer mensen lopen met korte mouwen, sommige zelfs al in korte broek.
De fietsers op het fietspad waar je normaal af en toe iemand voor bij ziet gaan op zondag, is nu gevuld met rijen fietsers.
Jassen zijn open, bodywarmers weer uit de kast gepakt.
De bomen beginnen langzaam knop te krijgen.
Sommige struiken hebben al bloemen of kleine blaadjes.
De lucht is blauw met hier en daar een wolk.

Nederland ontwaakt.
Het geluid van motoren en het geplof van de harleys hoor je weer op afstand.
De tijd van de eerste ongelukken komt er weer aan.
Na een winter op stal te hebben gestaan, voorjaar klaar te hebben gemaakt.
Worden ze weer met vol gas uit geprobeerd.

De natuur ontwaakt.
Zelfs in het water zijn de meerkoeten, eenden en zwanen weer te zien.
De vissen komen langzaam weer naar boven.
De visser met zijn zoon zit weer aan de waterkant.
De luchtballon vliegt tegen de avond weer over.

De mensen groeten elkaar weer met een glimlach.
Waar een paar dagen geleden men niet wist hoe snel men naar binnen moest gaan.
Blijven ze nu even bij de hekjes of deur staan.
Spullen worden weer geleend.
Er word gekletst en gelachen.
Men begint weer langzaam uit de winterslaap te ontwaken.

De terrassen zitten weer vol van mensen die genieten van de eerste zonnestralen.
Het strand worden de wandelingen weer gemaakt.
De strand tenten beginnen weer een voor te komen.
Doch blijft het feit dat April doet wat die wil.
Dus kan het morgen zo maar weer anders zijn.

Dus ik hoop dat jij ook genoten hebt van deze eerste mooie dag.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie