Af en toe kan ik het wel uitschreeuwen ik wil stilte en rust. En NU.
Vanmorgen was het weer zo’n dag.
Ik kom beneden het is een gekibbel van jewelste.
Probeer in een opslag, voor mij te constateren wat er aan de hand is.
Zie een zoon aan het aanrecht staan. Hij is zijn brood aan het smeren. De andere zoon staat een eindje verder heeft zijn jas al aan, oordopjes in en zet de muziek aan. Hij staat duidelijk op het punt om te vertrekken. Dan staat er nog een voor de spiegel haar haar te doen. Heeft ook de jas al aan en wil dus ook het huis gaan verlaten.
Degene met de oordopjes kijkt me aan zegt: “dat hij zijn ov niet heeft, kan hem weer niet vinden.”, Ik heb zijn broek opgeruimd daar zat hij in het is mijn schuld dat zijn ov nu weg is. Daardoor kan hij niet naar zijn specialisatie op school in Utrecht. Zijn zus meld “ja hij wilde die van mij al”. Waarbij de ander zegt :”ja dat kan hij toch vragen” duidelijk de bemiddelaar.
Waarbij zijn zus zegt: “ hij is altijd alles kwijt misschien kan hij een keer op zijn rotzooi letten in plaats van het van de ander mee te nemen of te vragen.”
Ze raken weer geïrriteerd naar elkaar dus ik probeer er tussen te komen. Zeg: “ hier heb je nu geld voor de trein, ik ga niet bellen”. Draai me om pak mijn portemonnee pak het geld. “vanavond ga je je hele kamer overhoop halen en die ov zoeken”. Dan gaat hij weg.
We mopperen nog wat na met elkaar en de andere twee vertrekken ook.
De rust keert weer terug. Nog steeds voel ik het nog wel in mijn lijf. Hoe kan ik hem nu leren om dingen op 1 plek neer te leggen zodat hij ze kan vinden. Hoe zorg je dat een adhd-er regelmaat in zijn eigen systeem en zijn kamer krijgt. Waar ik mij natuurlijk niet mee mag bemoeien maar als het weg of kwijt is mag ik het wel weer oplossen. Het is net of hij dan op het laatste moment vanmorgen dus denk ach laat ik ff mijn kaart pakken oooo kaart weg en nu?
Voordeel is dat ik al 17 jaar met een adhd-er leef een eeuwige puber van peuter puber naar kleuter puber, school puber naar volwaardige puber. Vaak weet ik wel een oplossingen. Maar soms wordt ik er ook moe van en wil rust. Geen geruzie smorgens of gestress gewoon gezellig het gezin dat liefdevol en leuk met elkaar omgaat i.p.v. drie chagrijnige egoïstische jongeren in mijn keuken.
Gisteren was ik op een prachtig plekje bij een vriend van mij. Waar de rust in huis straalde, en als je naar buiten keek dan zag je aan de ene kant groen en landerijen en aan de andere kant gras en water, waar boten varen. Wat was daar een rust en stilte in het stilte gebied onder de rook van een stad hier een uur vandaan. Heerlijk om zo af en toe de rust op te zoeken.
Vakantie kan ook een moment van rust zijn. Even zonder de kinderen weg.
Maar natuurlijk kan ik het thuis ook vinden even in mij zelf joga of meditatie. Luiteren naar je lichaam, ademhaling en de warmte en kleur naar binnen laten stromen.
Maar af en toe mag ik natuurlijk ook gewoon boos zijn omdat ik het niet leuk vindt.
Ach denk ik dan maar weer het gras lijkt bij de buren altijd groener.Fijne dag allemaal. !
dekeukentafel 